Concerttournee Preludio in en rondom Zutphen

 

Als je kinderen uit groep drie muisstil kunt krijgen, dan mag je best trots op jezelf zijn. De jonge leden van Preludio kregen dat voor elkaar tijdens hun concerttour langs verschillende locaties in en rondom Zutphen. Blakend van zelfvertrouwen begonnen ze aan dag twee van hun tournee. De week ervoor hadden ze een droomstart gemaakt. De aftrap van de tournee was in de prachtige kerk in het pittoreske Joppe waar de kinderen, leerkrachten en ouders van de naastgelegen Joppeschool kwamen kijken en luisteren.

 

Schat aan ervaring

Vandaag, maandag 20 juni, hadden ze net een fantastisch concert in de Zutphense schouwburg achter de rug. Daar krijg je vleugels van. Ook al was het vanmorgen voor veel Preludio leden extra vroeg opstaan, ze hadden zin in weer vier concerten. Doel: kinderen, jong volwassenen en ouderen laten genieten van klassieke muziek en zelf een schat aan ervaring opdoen. Elk jaar maakt Preludio twee kleine concerttours langs verschillende locaties in en rondom Zutphen.

 

Als betoverd luisteren

Het heldere, kleine speellokaal van de John F. Kennedyschool was deze ochtend de eerste halte voor maar liefst twee concerten. De jongste kinderen dromden samen op banken en stoeltjes, vlakbij de orkestleden. Dat zorgde voor een ontspannen sfeer waarin Petra speels de nieuwsgierige kinderen betrok bij de muziek en de techniek.  Hoe vinden jullie dit klinken; vrolijk of droevig? En als ik het zo speel, hoe klinkt het dan? Leuk om te zien hoe snel je jonge kinderen voor klassieke muziek kunt interesseren. Sommige strekten hun nek om niets te hoeven missen. Vooral het pizzicato, tokkelen op de viool, maakte indruk. Ze bleven als betoverd luisteren bij de laatste, uiterst zachte tokkel uit Mock Morris van Grainger. Ook de juffen waren zichtbaar onder de indruk en bedankten Petra en Preludio met warme, welgemeende woorden. 

 

Van fundament naar melodie bepaler

Op naar zorgwooncentrum Den Bouw in Warnsveld. Ditmaal een reusachtige ruimte waar we wat onwennig neerstreken. Er was limonade met koekjes voor de spelers en koffie voor de meereizende ouders. Dat smaakt best. Het wachten was op de onderbouw van de Adriaan van den Ende school. Die zou langs komen om samen met de bewoners van Den Bouw naar Preludio te luisteren. Om de tijd te overbruggen kregen de al klaar zittende bewoners alvast een voorproefje: het Alegro van Vivaldi. Gisteren in de schouwburg nog het toetje. Hier in deze grote ruimte, klonk het minstens zo indrukwekkend. De laatste noten zijn nog niet weggestorven, of daar komen de kinderen aan. Ze gaan gezellig vooraan op de grond zitten. Wordt het toch intiem in deze grote ruimte. Petra neemt de tijd om de kinderen te betrekken. Zo legt ze bijvoorbeeld uit dat de cello en contrabas meestal het fundament zijn, maar in het geval van Dance Mysterioso van Shaffer, juist de melodie bepalen. Bij de uitsmijter, de meeklapper Ardeleana, nodigt ze een jongetje, Maurits, met ritmegevoel uit naar voren te komen. Of hij wil opletten en bij de versnelling op de maat mee wil klappen. Je zult er maar staan! Maar Maurits houdt zich dapper en neemt zijn verantwoordelijkheid. Met luid applaus wordt Preludio beloond. Het plan was een fotoshoot te doen bij de fontein tegonover Den Bouw, maar helaas: het regent.

 

Ontboezemingen tijdens de lunch

De tijd vliegt. Nog een laatste concert in het buitengebied van Vorden. De kleine, bijzondere school de Hofakker heeft Preludio uitgenodigd op de zorgboerderij de Vijfsprong. Van modern zorgwooncentrum naar een landelijke omgeving met weer heel andere bewoners. Knap hoe de kinderen al die verschillende locaties en sferen oppakken. Net beroeps musici.

Een pan verse, vegetarische soep staat voor ons klaar. Heerlijk, zo’n hartige opkikker voor bij de meegebrachte boterhammen. Sena vertelt dat zij niet mee eet, vanwege de Ramadan. Dagmawit komt ook met een mooi, persoonlijk verhaal. Zij vertelt over de aanstaande gezinsvakantie naar Ethiopië, haar geboorteland en dat van haar twee broers. De hechte onderlinge band maakt dit soort ontboezemingen mogelijk. Inmiddels stroomt de ruimte vol met bewoners, medewerkers en de kinderen van De Hofakker. We worden buitengewoon hartelijk welkom geheten door Christiaan, het hoofd van de school. Het publiek zit heel dichtbij. Bijna neus aan neus. Misschien is het daarom wel dat Petra vraagt of iemand van de kinderen wil meespelen? Bart wil wel. Hij neemt de viool van Anna in de hand en zij begeleidt zijn arm met strijkstok over de viool. Wat een machtig gevoel om ineens met een Rondo mee te kunnen spelen. De stemming blijft erin zitten. Ook hier weer is het sluitstuk Ardeleana een groot succes. Maar dan heeft De Hofakker ook een aangename verrassing voor ons: een prachtig boeket voor Petra en een roos voor elk Preludio lid.

Moe maar met een trots gevoel en heel veel ervaringen rijker, nemen we afscheid van elkaar. Graag tot volgend jaar! Nieuwe stukken, nieuwe locaties maar met hetzelfde enthousiasme.